Even voor mezelf neerzetten hoe het er nu voor staat.

Gewicht: 48 kilo.

Moet nu van ouders iedere 2 weken een kilo aangekomen zijn, dat is gelukkig niet veel. Minpunt: Ik moet naar de 54 toe.

Ik heb de afgelopen week 3000kcal op iedere dag en heb in die 2 weken niet bewogen, behalve de hond uitgelaten en ben 4 ons aangekomen in 2 weken.

Ik doe nu wel weer heel erg mijn best. Ik vind het erg moeilijk, maar ik weet dat het beter is. Ik wil geen opname meer, en ik wil komend schooljaar redelijk normaal naar school kunnen, zonder gek te moeten doen en smoesjes te verzinnen waarom ik niets bij me heb voor de lunch ofzo. Dus ik moet hard werken.

Ik heb mijn taille en heupen weer opgemeten, het was lager dan ik dacht:
Taille: 53/54 cm
Heupen: 78/79 cm

Ik vind het nog steeds teveel, maar goed.

Ik eet mezelf te barsten en ondanks dat het fijn is een snelle stofwisseling te hebben en dus niet snel aan te komen (hallo 2 weken lang het driedubbele van de afgelopen 2 maanden en 4 ons erbij?! WTF?) Dit gebeurt dus elke keer, mijn stofwisseling word niet laag. Erg fijn, maar ook klote, want ik moet zondag eigenlijk 49 wegen. Dat word dus zuipen, waarschijnlijk. Dit wilde ik eigenlijk niet meer doen, maar ik wil niet dat mijn ouders gaan bepalen wat en wanneer ik eet en drink. Daar heb ik helemaal geen trek in en nood breekt wet. Tijdelijke oplossing.

Goed, dat was het.
Bah, ik wou dat het allemaal niet zo moeilijk was.

Ik weet niet of mensen nog mijn weblog lezen, en volgens mij deed bijna niemand dat, wat niet geeft, want wat ik hier neerzet is niet interessant ofzo.  Omdat ik het toch best lullig vond om niks neer te zetten(vooral naar Paulien en ook een beetje naar mezelf) hier toch maar even een update. Hij zal niet lang zijn, er is namelijk maar heel weinig te vertellen. 5 (zoiets ik weet het niet meer) woog ik opeens even 57(!) kg en toen is de knop echt omgeslagen(daarvoor had ik nog wat twijfels om af te gaan vallen) en nu weeg ik 51,7 kg. Ja, in 5 weken. Boehoe. En er moet nog zo’n 3,7 kg meer vanaf. Over 3 weken ga ik op vakantie en dan moet het op de 50 kg zijn. Wat wel gaat lukken. Ik ben van die grote middelomtrek terug naar een middelomtrek van 59 cm, en een heup omtrek van 79 cm. Heerlijk. Sorry, ik schaam me ook wel, IK WIL ECHT WEL NORMAAL ZIJN. Maar ik kan het gewoon niet. Ik schaamde me zo. Ik zag er ook niet uit met die bolle kop. Ik weet dat het vooral mijn eetstoornis is die praat, maar toch ga ik door. Als ik 48 weeg, ga ik langzaam weer mijn eten opbouwen(100kcal per week meer) om aankomen te voorkomen. Dat lukt me wel, dat lukt me altijd. Ik ben wel doodsbenauwd om op vakantie te gaan. Stel nou dat ik alsnog nagestaard wordt, omdat ik nog steeds dik ben? Zal ik ooit dun zijn? Ik voel me zo dik en ik kom er niet uit. Dat was het wel, meer is er niet te vertellen..

Het is al wel weer heel lang geleden sinds mijn laatste blog, maar meer is het dan ook niet. Het gaat nog steeds slecht en het gaat ook met de dag slechter. Ik zal het even uitleggen: toen ik aan het aankomen was, kwam mijn normale ik weer op, en vocht ik tegen de anorexia. Maar die gaf niet op. Nu luister ik dus vooral weer naar mijn eetstoornis en braak ik veel, probeer weinig te eten en sport minimaal 2-3 uur op een dag. Maar omdat die gezonde ik, normale ik, kans heeft gekregen om weer een beetje ertegen in te gaan, zit ik nu tussen 2 vuren. Ik wil afvallen en ik wil weer dun zijn, niet zo vet en kwabbig en drillerig, maar als ik dan de hele dag nog niks heb gegeten en na een week 2 kilo kwijt ben, gaat mijn gezonde ik schreeuwen dat het zo ook niet kan, en dan eet ik alles er weer aan. Ik eet dan niet alles wat los en vast zit hoor, maar in plaats van 200 wel gelijk weer het oude vertrouwde 3000, maarja dan kom je wat je kwijt was, wel gelijk weer aan na een week  ofzo. Het gaat nu al weken zo. Alleen nu begin ik het af te leren naar het gezonde deel te luisteren. Ik walg zó van mezelf. En ik weet hoe verkeerd dit klinkt, geloof me maar. Maar ik weet het gewoon niet meer. Mijn moeder is zo mager en ze eet helemaal niks en gooit ook dingen weg(ze heeft ook anorexia gehad toen ze jong was, maar volgens mij is ze nu ook een beetje de weg kwijt). Ze is niet te licht en ze valt ook niet af, maar ze is wel raar bezig. En dat vind ik niet eerlijk. IK wil de dunste zijn! Niet zij.. Ik snij ook weer volop en normaal worden dat lichte witte littekens, maar nu snij ik dieper en zijn ze paars. Dat is niet te camoufleren, tenminste mij lukt het niet. En op zo’n moment baal ik van mezelf. Of als ik 20x per dag op de weegschaal sta, denk ik weleens dat er toch meer in het leven moet zijn dan de weegschaal… Ik weet het gewoon niet, ik ben compleet de weg kwijt. Ik wil afvallen afvallen afvallen. En sorry, maar dat ga ik ook doen. Ik wil niet weer naar de 38 kilo, tenminste nu niet. Ik wil eerst naar de 49 en dan wil ik uiteindelijk naar de 45 kilo. Ik pas nu bijna niet meer in maat xs en dat bevalt me aan geen kant. Ik heb een middel van wel 63 cm en een heupomtrek van 91cm(!) Ik bedoel, WTF? Dat is echt zó pokke veel. En toen ik 48 woog vorig jaar, had ik een middel omtrek van 58 en een heupomtrek van 78! Dat beviel me veel beter. Maar ja ik weeg dan ook 8 kilo meer. En soms wil ik wel weer terug naar de 38 kilo, ik bedoel dat is wel 18 kilo minder! Maar ja dan is het ook weer iets te bottig, als ik mensen om me heen mag geloven. Ik wil ook gewoon zo niet in bikini van de zomer. Met dit blubbervet. Bah bah bah bah bah bah bah bah bah.

Sorry als ik hier iedereen mee teleurstel, maar ik kan dit niet meer. Ik wil gewoon niet meer vechten. Ik vecht al bijna 5 jaar en het helpt voor geen kut. Ik ben het zat om te vechten en ik wil gewoon niet meer. Ik kan toch al geen kinderen meer krijgen, ik zit al meer dan een jaar op gezond gewicht(ongeveer dan,,) en ik ben vorig jaar 1xtje ongesteld geweest voor 1 dag. En volgens mij was dat de doodsteek. Geeft niks, dan maar geen kinderen. Ik kwam namelijk ook aan, omdat ik toch ook wel heel graag kinderen wilde. Nu ik ze toch niet kan krijgen, waarom dan nog mijn best doen om gelijk te blijven? Ik heb mezelf op een suikerloos en vetloos dieet gezet, met maximaal 1000kcal per dag. Ik ga proberen niet te kotsen, want ik wil ook niet dat mijn tanden verrotten. Ik wil mooi zijn van de zomer en het volgende schooljaar er niet zo belachelijk uitzien. Ik wil weer dat maat XS te groot is. Sorry allemaal. Ik heb het opgegeven.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb gepost hier, en misschien is het handig(ook voor mezelf) om even wat op te schrijven.

Ehm ja, zoals het vorige korte berichtje al zei: het gaat kut.
Ik ben constant bezig met afvallen, bewegen enzovoorts en dan toch maar eten omdat ik ook weer niet terug wil vallen. Maar ook weer wel. Ik wil gewoon dun zijn. Ik háát het dat ik nu een middelomtrek van 62 cm heb en een heupomtrek van 89 cm. 89! Potverdomme. En ik weet het, daar mag ik eigenlijk niet over zeuren, maar ik doe het lekker toch. Ik heb er last van. Nu staat al helemaal niks me nog qua kleding. Ik krijg een vette kop enzovoorts. Bah.
Dan heb ik waarschijnlijk ook nog gluten-intolerantie, omdat ik altijd last van mijn buik heb en veel brood/muesli eet. En afgelopen week geen brood/muesli op en WEG BUIKPIJN. En coeliakie(ofzoiets) geeft ook weleens een tekort op vitamine D en dus extreme vermoeidheid. Dus dat zal het wel zijn. Tadaa.
Maar ik ben het gewoon ff allemaal zat. Ik wil weer dun zijn. Ik train iedere dag : 600 crunches, 300 reverse crunches en 200 side crunches. Ook nog arm en beenspieroefeningen. Maar ik eet teveel ‘s avonds dus het helpt niet. K.U.T.

Ten tweede word ik helemaal verdrietig van het feit dat iedereen van de meiden wiens logjes ik lees, het óf heel goed gaat, óf heel slecht. Dat is gewoon klote, want jullie verdienen het allemaal om het goed te hebben. Ik niet. En dat is prima, maar geef me dan gewoon het afvallen terug. Ik ben pokke depressief en automutileer iedere dag, en heb áltijd ruzie met mijn moeder ofwel met mijn broer.

IK HAAT MIJN LEVEN

Mijn leven is een zooitje en daarmee is voorlopig alles wel gezegd eigenlijk..
Duurt te lang om het uit te leggen.

Vandaag overkwam me iets heel vreemds. Gisteren, was ik nog druk bezig met niet eten en mijn lichaam verachten. Maar vandaag… Ik kwam moeizaam uit mijn bed, mijn ledematen stijf en pijnlijk, zoals altijd. Naast mijn bed, staat een grote spiegel. Dus ik moest erlangs. Normaal is dan gelijk voor de rest van mijn dag mijn humeur verpest, maar vandaag…
Ik weet niet hoe het kwam, maar zomaar ineens… Ik vond mezelf wel goed.
Niet mijn gezicht, gatver nee. En ik vond mezelf zeker niet mooi. Maar wel goed genoeg.
In de bijna 17 jaar dat ik leef, heb ik altijd een gloedhekel aan mezelf gehad, mijn uiterlijk, mijn innerlijk. WALGELIJK. Maar vandaag… Dit was het mooiste moment van mijn leven en dit moment koester ik. Vandaag voel ik me goed genoeg. GOED GENOEG.

Dus ik stop ermee. Met afvallen dus. Het is GOED GENOEG zo. Ik ben niet dun meer nee, maar ook zeker niet dik. Ik ben GOED GENOEG zo.

En het mooiste van alles: Ik heb besloten voor mijn droom te gaan. De droom die ik als klein kind al had. Het is voor een klein kind vreemd om deze droom te hebben, zeker wanneer niemand in je wijde omgeving dat beroep heeft, en je hebt er ook nog nooit met een van dat specialisme gezien. Maar ik wist het toen al.
Ik wil helemaal niet naar de PABO. Ik hou van kinderen, heel veel. Zou zo 7 kinderen willen. Maar dat is niet wat voor beroep ik wil. Mijn droom, van kleins af aan, is het zijn van chirurg, neuro/hart chirurg wel te verstaan. Iets in de richting. Ik wil dat zo graag en ik ga er alles aan doen om het te kunnen worden. Ik ben een spons wat medische dingen betreft. Vertel me iets, en ik vergeet het nooit meer. Ik kan bij mezelf prima bloedprikken, heb het een verpleegster bij me zien doen en had toen, oke heel stom, zo’n naald en buisje gejat.(schaam schaam) Ik wou het proberen. En het lukte. Nou prik ik mezelf niet voor de lol. Maar ik wilde het gewoon weten. Ik weet vanalles van ziekten, vaten, spieren, organen enzovoorts. Dit is mijn roeping. Noem me een idioot, maar dit ga ik doen : ik maak mijn gymnasium af, profiel EM. Daarna ga ik een jaar vwo 7 doen (profielaanvulling), want ik heb geen natuurkunde,scheikunde of wiskunde B. Daar ga ik zeker weten mijn examen voor halen. EN dan ga ik dus geneeskunde doen. En ook dat gaat me lukken. Want dit is mijn droom en niemand, zelfs die kutanorexia lukt het geen tweede keer, om die DROOM van me af te pakken. Dit is mijn leven, mijn droom. Blijf er vanaf.

x

Weegschaal: 54,7

Dus 55. Dus een BMI van 19,96.

AMMEHOELA.

Ik ben het zat.

Het gaat eraf.

.

Oke, hier komt tie :

Gewicht: 53-54 (schommelt een beetje)

Lengte: 1,67 (whiehie +1cm!:D)

Met eten gaat het eigenlijk wel goed. Ik eet nu wel overdag, wat er voor zorgt dat ik niet ‘s avonds denk: o shit ik moet niet afvallen en dan heel veel in korte tijd naar binnen werk. Ik at dan namelijk met avondeten inbegrepen overdag maar 350 kcal en ja als je zoals ik er zo’n 2800-3000 nodig heb… Dus ja. Gevolg van dat avond vele eten zorgde er wel voor dat ik muesli verslaafd ben, maar dat heb ik nu op de VERBODEN lijst gezet. Ik at te veel. Klaar. Geen muesli meer. Nooit niet. Ten tweede heb ik altijd zin in brood. Lekker. Maar ja 6 botterhammen met beleg komt bij mij uit op gemiddeld 700 kcal en dat vind ik even te veel. Dus ik heb mini boterhammen gevonden. Allison volkoren van albert heijn en die hebben ongeveer de grootte van een halve boterham. Beter dus. Minder brood=minder beleg.  Ten derde: ik gebruik geen lax meer en kots ook al een paar weken (bijna dan) niet. Dus het gaat wel goed wat dat betreft. Ten vierde: Ze hebben eindelijk een oorzaak voor die extreme vermoeidheid, spierkrampen en tremoren( spiertrillingen die van tijd tot tijd constant door mijn lichaam gingen). Ik heb een ernstig vitamine D tekort. Normaal is dat makkelijk op te lossen, maar in dit geval niet. De huisarts had nog nooit zó’n laag getal zien staan, en toen hij een paar ziekenhuizen gebeld had, schrok tie alleen maar meer, want die hadden ook nog nooit zoiets meegemaakt. (over achterstallig onderhoud gesproken haha:P) Maar goed, kan me niet zoveel schelen.

Want, over het algemeen gaat het wel goed. Met eten, met niet laxeren of braken. Ja gaat best. Maar met mij gaat het slecht. Ik heb geaccepteerd dat ik nu 53-54 weeg, want ik voel me iets beter maar niemand om me heen weet of ziet dat ik ben aangekomen, dus het valt dan mee met de schade. En nu ik al gewoon stabiel ben (met schommelingen van hooguit 3 ons), kan ik zeggen dat ik niet meer constant bang ben om aan te komen. Het gebeurt gewoon niet.  Maar ik ben zo depressief als de pest. Eigen schuld want ik weiger mijn antidepressiva in te nemen(al een paar maanden).Mijn ouders weten dit niet, ik gooi dat pilletje gewoon weg, zodat het doosje wel opraakt steeds. Maar ik word dus wel steeds depressiever. Maar toch wil ik het nog steeds niet slikken. Zelfmoordgedachten komen weer lekker naar boven, ben stikchagrijnig en heb het uitgemaakt met mijn vriendje. En toen werd meneer ook nog eens een echte stalker en stuurt me allemaal berichtjes dat als ik hem niet terug neem hij zelfmoord pleegt of mijn hond komt afmaken ofzo:S echt heel vreemd en had het ook niet van hem verwacht. Maar goed, ik had ook nog maar een maand met hem. Dus hij moet zich niet aanstellen. Ik voel gewoon niks voor hem, voor niemand niet. Geen haat, maar ook zeker geen houden van. Mij zien lachen? Nou nee. Mij zien huilen? Nee dat doe ik op mijn kamer, maar dan moet ik wel gelijk snijden want ik mag niet huilen(komt door mijn moeder, dan kreeg ik een mep. Huilen was voor zwakkeren).  Dus ja met eten enzo gaat het goed. Alleen ik heb er op dit moment niks aan.

Oke het gaat nog redelijk. Ik heb mijn weegschaal weggemieterd, aangezien ik eerst van plan was de batterijen eruit te halen enzovoorts maar ik heb besloten een nieuwe te kopen.

Ik was ook gelijk van plan om te stoppen met laxeerpillen(de laatste paar dagen waren het er 11) maar ik kwam dus 2 dagen geleden ook nog eens tot de ontdekking dat ik wel MOEST stoppen, want ze zijn op. Gevolg is dat ik wel af en toe braak, maar voor de rest gaat het goed.

Het allerkutste is dus dat ik me helemaal nerveus maak voor morgen:weegdag. OP de NIEUWE weegschaal. Oke, dus ik heb em al stiekem uitgepakt en er op gaan staan toen ik alleen thuis was:P en het was 53,2 en dat was tegen 6 uur, dus alleen mijn avondeten nog erbij optellen(400 gram) en wat te drinken(330ml) geeft 53,9.:O dus ongeveer morgen een gewicht van 52,9. Ik bedoel dus: WTF! HELLUP! Hier kan ik niet tegen. Oke, het kan wel kloppen want ik loop dus vast omdat ik opeens geen laxeerpillen meer gebruik en van het kotsten hou ik een beetje vocht vast, maar toch! KUT. Ik ga dus wel volgende week minderen met eten. Niet te veel maar wel wat.

Ik vind mezelf de afgelopen dagen zó dik. Ik heb mezelf opgemeten:

lengte: 1.68 (maar dat kan niet haha dan zou ik 2 cm gegroeid zijn:P Maar goed, 4 keer opgemeten maar ik hou het toch op de 1.66

BUIKomtrek: 61cm(!) HOLEY SHIT. TE VEEL. TE VEEL. TE VEEL.  Nog 4 cm en ik zou niet meer in de xs passen volgens h&m. :O

Heup omtrek: 80 cm. O MIJN GOD. NOG 8 CM EN IK PAS NIET MEER IN DE XS(volgens de h&m dus)

EN IK MOET NOG 2 kilo en dan zit ik op een keihoge BMI van 19,6. O, god waar ben ik aan begonnen. Zit hier serieus te janken, ik weet het ff niet meer. Ik lijk wel gek om over die 18,7 te gaan. Ik weet het echt niet meer. Paniek, paniek paniek. Ik ben zo in de war nu.. voel me zo vet…

Oke, voor de zoveelste keer besloten dat er aan dat eetstoornis gedoe een eind moet komen!(maar deze keer Echt???)

Ik ben het echt zo zat! Het is me gelukt om, door middel van veel te veel eten(5000kcal) dan braken en weinig eten dan weer veel eten braken laxeren enzovoorts, op een gewicht van 51,4 te komen. Iets omhoog dus. Maar ik weiger om zo door te gaan want ik word er gek van! Om bij te eten(wat bij mij heel precies en met een boel regels gaat) eet ik wel 5 repen chocolade(tja, daar staat het PRECIES op) en 4 magnums, standaard. Die 4 magnums had ik ook anders kunnen doen, maaaaaaaarrr(en daar komt het) van deze combinatie moet ik al standaard kotsen, scheelt mij weer werk. Dan nog effe 5 laxeerpillen en tadaaaaaaaa niet aangekomen(alleen ik ga vocht vasthouden). Maar goed. Zondag was ik weer helemaal met de trein naar mijn vriendje toegegaan(2 uur met de trein :S) en daar kreeg ik opeens friet vna een snackbar voorgeschoteld. Vanbinnen raakte ik helemaal in paniek. Maar ik hield me groot en toen ik weer op het station stond, ben ik gauw een restaurantje in gerend en heb alles eruit gegooid. Belachelijk toch? Ik schaam me echt zo kapot voor dit idiote gedoe dus:

NU weeg ik dus 51,4 kilo. En ik ga normaal eten en drinken vanaf nu. Niet meer voor de zekerheid een boterham laten staan,(of allemaal) of maar 300 ml per dag drinken. Het is toch te belachelijk voor woorden!

Ik heb besloten te eten waar ik zin in heb, en het juist te doen wanneer mijn gedachten schreeuwen dat ik het vooral NIET moet doen. WEL dus, lekker puh.

Ik ga vanaf vandaag minimaal 2 LITER drinken per dag! (zit al op de 1 LITER, dus ben al best trots hihi)

En ik ga(heb het dus nog niet gedaan, word van de gedachte alleen al, al kotsmisselijk en zweterig) de batterijen uit mijn weegschaal halen. Dat heeft op zich weinig nut, want als ik het echt niet uithou, heb ik zo batterijen gevonden. Maar voorlopig zijn ze weg en ga ik een nieuwe weegschaal kopen, die ik tot komende maandag in zijn verpakking moet laten zitten. (In de huidige zit namelijk een giga scheur, omdat ik er een keer op had lopen stampen toen ik nog heel erg ondergewicht had en 2 ons was aangekomen:P(serieus!) )  Misschien is mijn gewicht daarop dus heel anders, maar ik denk(en hoop) het niet aangezien mijn gewicht bij de internist een tijdje terug ietsje lichter was als thuis. Ik merk het wel.

Ook heb ik, geheel alleen:D, besloten om rustig aan en zonder vaste aankomlijn, naar een gewicht van 54 te streven. Ik vind dit heel lastig, want het idee alleen al: een BMI van 19,6 :O vind ik echt nog te veel in mijn gedachten. Maar het gekke is dat ik laatst tegen een ontzettend dunne vriendin zei dat ze echt te dun was en toen zei ze dus enigzins geirriteerd dat ze 58 kilo woog(en ze is goddomme nog korter ook!) EINDELIJK begint het een beetje tot me door te dringen dat mijn spiegelbeeld niet klopt, het is niet reël. Ik ben niet dik, ik ben mager. Als ik iedereen om me heen mag geloven(weet niet of jullie me mager vinden?? )  Ik vind het alleen zo lastig om het idee kwijt te raken dat het maatje dat ik nu heb, kleiner dan 34 in ieder geval(al mijn kleren zijn in die maat maar dat slobbert om me heen en mijn broeken zakken af), het maximale maatje is voor mij. Daarboven en ik zou een vetzak zijn. Ik ben doodsbang voor de dag dat ik niet meer in XS pas maar naar S moet. Terwijl ik tegen een ander zou zeggen dat ze zich niet zo aan moest stellen. Ik snap helemaal niks meer van mezelf, maar ik heb er goed overna gedacht: Ik moet wat aankomen. Ik ben nog te veel bezig met die anorexia gedachten, te veel met eten, te vaak ziek(ook nu weer, 1 nacht zonder mijn gebruikelijke pyjama + badjas+ lieshoge sokken + hondje stevig in mijn armen gedrukt + dubbeldikke deken geslapen en ik heb koorts  en ben snipverkouden) en ik ben nog veel te moe. Hou wil ik ooit weer gwoon school kunnen volhouden als ik zo moe blijf? Ik heb zelfs op school een paar keer stiekem huilend met de lift moeten gaan want ik kwam de trap niet meer op! Zeg nou zelf, dat kan toch niet?!

Nee, het word tijd dat ik weer Liane word(weliswaar MEER Liane) maar daar wil ik niet meer overnadenken. Ik moet goed voor mezelf gaan zorgen en dat kan niet als ik me blijf vastklampen aan eetgestoord gedrag!

xx liane